ریحانه کرم پور
آئین شهریور ماه در باور مردم ایران باستان
در ایران به هنگامه ی اصالت زرتشت اهورایی، هر ماهه به مناسبت همان ماه و اسم آن، جشنی برگزار می شد و مردم در آن به شادی و پایکوبی می پرداختند. مادر این خصوص به ماه شهریور (شهریورگان) می پردازیم.
شهریور ماه، که روز چهارم آن شهریور روز است و آن به مناسبت توافق دواسم جشن می باشد، آن را شهریورگان گویند. معنی شهریور، دوستی و آرزوست. شهریور فرشته ای است که به جواهر هفتگانه از قبیل، طلا، نقره، و دیگر فلزات که برقراری صنعت و دوام دنیا و مردم به آنها بستگی دارد، موکول است.
برای جشن شهریورگان، از دو راه دیگر می توان برتری و فضیلت قائل شد. اول اینکه در این ماه محصولات کشت و زرع جمع آوری می شود و چون برای بدست آوردن نتیجه ی هر کاری جشن و شادی لازم است، لذا، شهریورگان به مناسبت نتیجه گرفتن از نعمت کشت و کار و به دست آوردن محصولات به خصوص برای کشاورزان بهترین جشن و شادی است و در واقع جشن سرخرمن می باشد. دوم اینکه در این ماه پائیزه کاری شروع می شود و چون هر کار نیکی را باید با شادی آغاز کرد، از این لحاظ شهریورگان را می توان آغاز فصل جدید دیگری از هنگام کشت و زرع دانست آن را مورد احترام قرار داد. با دلایلی که گفته شد، جشن شهریورگان بخصوص برای کشاورزان از لحاظ جمع آوری و بدست آوردن خرمن و همچنین از نقطه نظر شروع به کاشت پائیزه بهترین جشن و شادمانی است و به همین جهت است که نسبت به آن احترام زیاد قائل هستند و با شادی فراوان مراسم آن را بجا می آورند و خداوند بزرگ را ستایش و نیایش می کنند که برای آنها مائده زمینی فراهم آمده است. زرتشتیان چون مردمانی شکرگذار و فرمانبر دستورات اهورا مزدا هستند، برای هر یک از نعمت های خدا ارزش قائل شده و برای هر نعمت از اهورامزدا سپاسگزاری می کنند.
