غم غریبی و غربت چو بر نمی تابم    به شهر خود روم و شهریار خود باشم...

شهریار در مدّت طولانی که از دوران کودکی او می گذشت، سرزمین کودکی خود را فراموش کرده بود و تصمیم گرفت منظومه ای که قصد داشت درباره ی خاطرات دوران کودکی اش در پای کوه "حیدر بابا" گذرانده بود، به شعر، و به زبان مادری بسراید، بدین سان منظومه ی شیرین "حیدر بابا" متولد شد و شهریار خود نیز تولّدی دوباره یافت، منظومه هایی که صرفاً برای خاطر غم مادر،عمه و عمه زادگان به زبان محاوره، ساده و بدون پیرایه سروده شده بود شاهکاری از آب در آمد که شاید در باور خود شهریار هم نمی گنجید، مجموعه اشعار محّلی او تحت عنوان حیدر بابا، از شاهکارهای آثار فولکوریک ایرانی و آذری ست. این اثر تاکنون نزدیک به ۷۶ زبان بین المللی ترجمه شده است.

آری شهریار را "حیدر بابا" شهریار کرد.

قبل از آن اگر نامی داشتن در ردیف چند تن از شعرای خوب زمان قرار داشت، این منظومه بارها در ایران، ترکیه و آذربایجان و شوروی و ... حتی کشورهای دور دست مترقّی چاپ گردیده و شهرت و افتخار شهریار را عالم گیر کرد.

استاد شهریار در روز ۲۷ شهریور ماه ۱۳۷۶ در پی یک بیماری ریوی در بیمارستان مهر تهران در گذشت و جنازه اش پس از یک تشییع جنازه و تجلیل با شکوه به تبریز انتقال یافته و در مقبره الشعرای این شهر در کنار خاقانی شروانی، اسدی توسی، قطران و .... به خاک سپرده شد.